Knutselwerkjes, tekeningen en andere creatieve uitingen. Zowel ouders als kinderen zijn er op dit moment onwijs druk mee. De ene juf wil dat de kinderen gaan bakken, want ook dan ben je aan het rekenen. Op die manier eet je als ouder al weken ladingen cup cakes of andere baksels. De andere juf is in de ban van vogels, zodat iedereen ladingen met pindakettingen maakt en andere vogelvoer creaties. Een selectie van deze creaties komen dan voorbij in de app van school zodat iedereen ohhhh en ahhh kan zeggen. En toen werd er bij mij een snaar geraakt.

Ik kreeg het zo benauwd!

De weeklijst komt binnen. Vol nieuwsgierigheid lees ik deze voor het weekend door. Het thema voor de aankomende 3 weken is zon, maan en sterren. Dit vind ik leuk, daar kan je echt wat van leren, ik ben enthousiast. Toch begint de moed me steeds meer in de schoenen te zakken. Juf schrijft: het lijkt me zo leuk als we dan donderdag allemaal met een raket naar de ruimte kunnen vliegen. Hiervoor hebben we nodig:

  • Een raket
  • Een ruimtepak
  • Een helm en
  • Een zuurstoffles

Wat zou het toch leuk zijn als u die samen met uw kind gaat maken. Mijn eerste reactie was:
WAT? HOE DAN? IK HEB OOK MIJN EIGEN WERK! IK HEB HIER NOG EEN KIND! HOE MOET IK DAT ALLEMAAL GAAN DOEN????????

Op dinsdag is er een meeting via Teams. Hierbij geef ik ook aan dat ik het nogal wat vind wat we moeten doen (ondertussen heb ik al mijn hakken in het zand gezet en besloten dat ik het echt niet ga doen) Juf zegt het hoeft echt niet allemaal af hoor. Een andere ouder geeft ook aan dat hij niet zo goed weet waar hij de tijd vandaan moet halen en ook niet wil dat zijn kind teleurgesteld is dat zij de enige zal zijn die het niet voor elkaar heeft.

Op woensdag bedenk ik me dat mijn gedrag door niks te doen ons ook niet veel verder brengt. Dus hup aan de slag om inderdaad die teleurstelling op donderdagochtend te voorkomen. Samen zijn we aan de knutsel gegaan. Okay ik moet toegeven we waren best snel klaar en Seppe was super blij, maar toch zat het me niet lekker. Iets in mij zat te knagen, maar ik kon er niet bij tot afgelopen week.

Tekeningen is niet z(m)ijn ding

Seppe is niet zo weg van tekenen en knutselen. Ik heb een beetje het gevoel dat als het iets met papier te maken heeft dat het dan wat minder in zijn straatje ligt. Juf heeft hier al eens uitvoerig met mij over gesproken. Binnen de lijntjes kleuren, knippen en tekenen is niet iets waar je hem gelukkig mee maakt. Helemaal niet zeg maar. Toch is het heel belangrijk in de ontwikkeling van het kind richting het schrijven. Daar kan ik dan in meekomen. Samen met Seppe zijn we hier nu mee bezig. Op onze eigen manier. En er zijn vorderingen. Ik kan hem zeker 10 minuten op een stoel laten zitten om met een werkboekje aan de slag te gaan. Knippen gaat (vind ik) echt wel goed. Tekenen is gewoon heel erg lastig. Hij heeft in zijn hoofd zitten hoe het eruit moet komen te zien, maar op papier is dit anders.

En toen gebeurde het

Juf vraagt of iedereen een tekening wil maken van een marsmannetje. Afgelopen maandag heb ik al bij Seppe aangekondigd dat hij de volgende dag moest gaan tekenen. Man, man daarover praten was al een ding, hij had er al meteen geen zin in. Toen ik zei dat we dit samen gingen doen, kalmeerde hij enigszins. De volgende dag zijn we aan de slag gegaan. Zo trots als een pauw heeft hij een marsmannetje in een raket getekend. Wij allebei helemaal blij en opgestuurd naar juf. Vol verwachting wanneer deze in de groepsapp gedeeld zou worden, maar dit gebeurde niet. Alleen de “mooiste” tekeningen kwamen voorbij en niet die van Seppe. Het raakte mij, want ik was trots op Seppe dat hij dit had gemaakt.

Het meisje van 5

En ineens voelde ik het. Ik ben dat meisje van 5 die erkenning wil hebben van juf. Voor haar knutselwerk en haar tekeningen. Ik ben “ook” degene die gezien wil worden. Ik wil het meisje zijn die de mooiste tekeningen maakt die juf altijd aan iedereen laat zien. Juf vroeg mij altijd wat ik had getekend. Had altijd commentaar op wat ze zag of vooral op wat ze niet zag. Hierdoor vind ik mijn tekeningen nog steeds vreselijk. Ik teken nog steeds heel kinderlijk en ik laat ze ook liever niet zien. Het is een stukje van mij wat ik nu terugzie in Seppe.

Erkenning

Het willen hebben van erkenning van een ander. Gehoord en gezien worden door een meester of juf, je ouders, vriendjes en vriendinnetjes. Een gebeurtenis wat in je jeugd is gebeurd zorgt ervoor dat je nu bent wie je bent. Dat je de volwassene bent die je nu bent. Dit zorgt ervoor dat je misschien ook nu nog zoekende bent naar de erkenning die je vroeger niet hebt gehad. Een deuk in je zelfvertrouwen, omdat jij andere kwaliteiten hebt dan knutselen en tekenen. Door dit inzicht voelde het ineens allemaal veel lichter. Het gevolg: Seppe heeft vrijdag wel een half uur aan tafel gezeten om planeten te maken, uit te knippen en op te plakken. Vervolgens heeft hij eind van de dag zijn grote fiets gepakt waar hij niet op durfde te fietsen en fietste zo weg.

Word jij ook geraakt door het gedrag van je kind en wil je graag weten wat dit voor jou betekent?
Neem een kijkje op mijn website of maak een afspraak!